Σάββατο 21 Απριλίου 2012
Φέρτε γυναίκες το πικρό νερό
Να πιούμε για τον ήλιο
Να πιούμε για τον Κύρη μας που πάει να Σταυρωθεί.
Φέρτε γυναίκες μαύρα ρούχα
Και τη φωνή σας τη σπαραχτική
Ομάδι να θρηνήσουμε πριν κατεβεί στον Άδη.
Φέρτε γυναίκες τη βαθειά σιωπή
Να σκεπαστούμε, να πενθήσουμε
τον πόνο του Θεού που απλώθηκε
απ΄ τ΄ανοιγμένα του τα χέρια
Φέρτε γυναίκες το βαρύ καημό
μέσα στις μέρες τις εφτά
στην Εκκλησιά γονατιστοί
για να τον αναστήσουμε.
Σωτήρχος Τάκης
Μάνα μου μάνα...
Το κομμάτι αυτό είναι από το δίσκο της Δήμητρας Γαλάνη "Δροσουλίτες" το έτος 1975 (Χριστόδουλου Χάλαρη - Θρύλοι και Θρήνοι του Νίκου Γκάτσου)
Παρασκευή 6 Απριλίου 2012
Μαρκος Μποτσαρης - Μεσολογγι
Μάρκος Μπότσαρης
Γεννήθηκε στο Σούλι το 1790 και πέθανε το 1823.
Διακρίθηκε στη μάχη του Πέτα στης 4 Ιουλίου του 1822.
Μαζί με τον Μαυροκορδάτο και άλλους κλείστηκε στο Μεσολόγγι, όπου οργάνωσαν την άμυνα της πόλης με 360 οπλοφόρους.
Στην πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου, κατόρθωσε να λύσει την πολιορκία και να προξενήσει μεγάλη φθορά στον εχθρό.
Με 350 Σουλιώτες χτύπησε στο Κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου την εμπροσθοφυλακή των Τούρκων. Στην μάχη αυτή, στην προσπάθειά του να συλλάβει αιχμάλωτο τον ίδιο Τζαλαδήμπεη, ο Μάρκος χτυπήθηκε από μία αδέσποτη σφαίρα στο μέτωπο και σκοτώθηκε.
Θάφτηκε με μεγάλες τιμές στο Μεσολόγγι στον «Κήπο των Ηρώων». Αργότερα τοποθέτησαν έναν άγαλμα πάνω στον τάφο του γνωστό ως η « Κόρη της Ελλάδας».
Σάββατο του Λαζάρου
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή ολοκληρώνεται και καταλήγει σε δυο λαμπρές, εόρτιες ημέρες, ή μάλλον σε μια διπλή εορτή. Είναι το Σάββατο του Λαζάρου, κατά το οποίο μνημονεύουμε την έγερση του επιστήθιου φίλου του Χριστού Λαζάρου, και η Κυριακή των Βαΐων, που εορτάζουμε τη θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα έξι μέρες πριν προδοθεί και υποστεί το σταυρικό θάνατο. Κατά τις δύο αυτές λαμπρές ημέρες η Εκκλησία μάς αποκαλύπτει το αυθεντικό νόημα της εθελούσιας θυσίας του Χριστού και του λυτρωτικού Του θανάτου, πριν εισέλθουμε στη θλίψη και το σκοτάδι του πάθους, πριν ξαναγίνουμε μάρτυρες της οδύνης του Χριστού.
Ο Χριστός βρισκόταν μακριά από την Ιερουσαλήμ όταν πέθανε ο Λάζαρος, και μόλις τέσσερις μέρες αργότερα έφθασε στη Βηθανία όπου συνάντησε τις αδελφές του Λαζάρου, τη Μάρθα και τη Μαρία, και τους στενοχωρημένους και κλαμένους φίλους του. Το ευαγγέλιο του αγίου Ιωάννη εξιστορεί με λεπτομέρειες αυτή τη συνάντηση, αρχίζοντας από τη συζήτησή Του με τη Μάρθα και τη Μαρία.
Και οι δυο τους λένε στο Χριστό, «Κύριε ει ης ώδε, ουκ αν απέθανέ μου ο αδελφός» (Ιωαν. 11, 32). Και ο Χριστός απαντά: «αναστήσεται ο αδελφός σου» (Ιωαν. 11, 23). Άσχετα όμως από αυτή την απάντηση, όταν είδε το κλάμα των αδελφών και των φίλων τους, ο Ίδιος «ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν αυτόν...» (Ιωαν. 11, 36). Ο Χριστός διέταξε να απομακρυνθεί η πέτρα που σκέπαζε τον τάφο. Και όταν αφαιρέθηκε η πέτρα, «φωνή μεγάλη εκραύγασε Λάζαρε, δεύρο έξω, και εξήλθεν ο τεθνηκώς δεδεμένος τους πόδας και τας χείρας κειρίαις...» (Ιωαν. 11, 43- 44). Ποιο είναι το νόημα αυτού του γεγονότος που η Εκκλησία γιορτάζει τόσο λαμπρά, τόσο πανηγυρικά, τόσο νικητήρια το Σάββατο του Λαζάρου; Πώς μπορούμε να συμβιβάσουμε τη θλίψη και τα δάκρυα του Χριστού με τη δύναμη να εγείρει τους νεκρούς;
Με ολόκληρο τον εορτασμό η Εκκλησία επαναλαμβάνει πως ο Χριστός κλαίει επειδή, βλέποντας το θάνατο του φίλου Του, βλέπει επίσης και τη νίκη του θανάτου πάνω σ’ ολόκληρο τον κόσμο, βλέπει πως ο θάνατος, που δε δημιουργήθηκε από το Θεό, σφετερίστηκε το θρόνο Του και τώρα κυριαρχεί στον κόσμο, δηλητηριάζοντας τη ζωή, μετατρέποντας τα πάντα σε άσκοπο ρεύμα ημερών που κυλούν ανελέητα προς την άβυσσο. Κατόπιν έρχεται η εντολή, «Λάζαρε, δεύρο έξω»! Εδώ έχουμε το θαύμα της αγάπης που θριαμβεύει πάνω στο θάνατο, ακούμε μια εντολή που αναγγέλλει τον πόλεμο του Χριστού κατά του θανάτου, μια υπόσχεση πως ο ίδιος ο θάνατος θα καταστραφεί και θα εξαφανιστεί. Ο ίδιος ο Χριστός, που σημαίνει ο ίδιος ο Θεός, η ίδια η αγάπη και η ζωή, για να καταστρέψει το θάνατο και το σκοτάδι του, κατεβαίνει στον τάφο, για να αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο το θάνατο, για να τον εκμηδενίσει και να μάς χαρίσει την αιώνια ζωή την οποία ο Θεός μάς δημιούργησε να κατέχουμε.
Από το βιβλίο
«Εορτολόγιο -
Ετήσιος Εκκλησιαστικός Κύκλος»
Αλέξανδρος Σμέμαν
Εκδ. Ακρίτας
http://www.enoriaka.gr/index.php?option=content&task=view&id=469
Ο Χριστός βρισκόταν μακριά από την Ιερουσαλήμ όταν πέθανε ο Λάζαρος, και μόλις τέσσερις μέρες αργότερα έφθασε στη Βηθανία όπου συνάντησε τις αδελφές του Λαζάρου, τη Μάρθα και τη Μαρία, και τους στενοχωρημένους και κλαμένους φίλους του. Το ευαγγέλιο του αγίου Ιωάννη εξιστορεί με λεπτομέρειες αυτή τη συνάντηση, αρχίζοντας από τη συζήτησή Του με τη Μάρθα και τη Μαρία.
Και οι δυο τους λένε στο Χριστό, «Κύριε ει ης ώδε, ουκ αν απέθανέ μου ο αδελφός» (Ιωαν. 11, 32). Και ο Χριστός απαντά: «αναστήσεται ο αδελφός σου» (Ιωαν. 11, 23). Άσχετα όμως από αυτή την απάντηση, όταν είδε το κλάμα των αδελφών και των φίλων τους, ο Ίδιος «ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν αυτόν...» (Ιωαν. 11, 36). Ο Χριστός διέταξε να απομακρυνθεί η πέτρα που σκέπαζε τον τάφο. Και όταν αφαιρέθηκε η πέτρα, «φωνή μεγάλη εκραύγασε Λάζαρε, δεύρο έξω, και εξήλθεν ο τεθνηκώς δεδεμένος τους πόδας και τας χείρας κειρίαις...» (Ιωαν. 11, 43- 44). Ποιο είναι το νόημα αυτού του γεγονότος που η Εκκλησία γιορτάζει τόσο λαμπρά, τόσο πανηγυρικά, τόσο νικητήρια το Σάββατο του Λαζάρου; Πώς μπορούμε να συμβιβάσουμε τη θλίψη και τα δάκρυα του Χριστού με τη δύναμη να εγείρει τους νεκρούς;
Με ολόκληρο τον εορτασμό η Εκκλησία επαναλαμβάνει πως ο Χριστός κλαίει επειδή, βλέποντας το θάνατο του φίλου Του, βλέπει επίσης και τη νίκη του θανάτου πάνω σ’ ολόκληρο τον κόσμο, βλέπει πως ο θάνατος, που δε δημιουργήθηκε από το Θεό, σφετερίστηκε το θρόνο Του και τώρα κυριαρχεί στον κόσμο, δηλητηριάζοντας τη ζωή, μετατρέποντας τα πάντα σε άσκοπο ρεύμα ημερών που κυλούν ανελέητα προς την άβυσσο. Κατόπιν έρχεται η εντολή, «Λάζαρε, δεύρο έξω»! Εδώ έχουμε το θαύμα της αγάπης που θριαμβεύει πάνω στο θάνατο, ακούμε μια εντολή που αναγγέλλει τον πόλεμο του Χριστού κατά του θανάτου, μια υπόσχεση πως ο ίδιος ο θάνατος θα καταστραφεί και θα εξαφανιστεί. Ο ίδιος ο Χριστός, που σημαίνει ο ίδιος ο Θεός, η ίδια η αγάπη και η ζωή, για να καταστρέψει το θάνατο και το σκοτάδι του, κατεβαίνει στον τάφο, για να αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο το θάνατο, για να τον εκμηδενίσει και να μάς χαρίσει την αιώνια ζωή την οποία ο Θεός μάς δημιούργησε να κατέχουμε.
Από το βιβλίο
«Εορτολόγιο -
Ετήσιος Εκκλησιαστικός Κύκλος»
Αλέξανδρος Σμέμαν
Εκδ. Ακρίτας
http://www.enoriaka.gr/index.php?option=content&task=view&id=469
ΣΙΜΩΝ Ο ΚΥΡΗΝΑΙΟΣ
Ὁ ἀφηνιασμένος ὄχλος τὸν προστάζει
νὰ φέρη τὸν σταυρὸ τοῦ Ἰησοῦ στὸν ὦμο.
Μετρῶντας τὸν ἀμέτρητο τὸ δρόμο
τρέμουν τὰ γόνατά του, ὁ ἱδρώς του στάζει.
Ἀγκομαχᾶ, τὰ κόκκαλά του τρίζουν,
σὰ νὰ σηκώνη ἀσήκωτο μολύβι,
σὰ να σηκώνη βράχο σκύβει, σκύβει
κι ἀυτοὶ τὸν σπρώχνουν, τὸν γελοῦν, τὸν βρίζουν.
Κι αὐτοὶ γελοὺν κι ἐκεῖνος κρυφοκλαίει,
καὶ μόνον ὁ κατάδικος, σιμά του
βαδίζοντας τὸ δρόμο τοῦ θανάτου
τὸν συμπαθεῖ, τὸν συμπονεῖ, τοῦ λέει:
-Βαρύς, δυστυχισμένε εἶν' ὁ σταυρός μου,
βαρύς! Ξέρεις μὲ τί εῑναι φορτωμένα
τὰ ξύλα του ποὺ θὰ δεχτοὺν ἐμένα;
Μ' αἰώνων ἁμαρτίες ὅλου τοῦ κόσμου.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΟΛΕΜΗΣ (1862-1924)
νὰ φέρη τὸν σταυρὸ τοῦ Ἰησοῦ στὸν ὦμο.
Μετρῶντας τὸν ἀμέτρητο τὸ δρόμο
τρέμουν τὰ γόνατά του, ὁ ἱδρώς του στάζει.
Ἀγκομαχᾶ, τὰ κόκκαλά του τρίζουν,
σὰ νὰ σηκώνη ἀσήκωτο μολύβι,
σὰ να σηκώνη βράχο σκύβει, σκύβει
κι ἀυτοὶ τὸν σπρώχνουν, τὸν γελοῦν, τὸν βρίζουν.
Κι αὐτοὶ γελοὺν κι ἐκεῖνος κρυφοκλαίει,
καὶ μόνον ὁ κατάδικος, σιμά του
βαδίζοντας τὸ δρόμο τοῦ θανάτου
τὸν συμπαθεῖ, τὸν συμπονεῖ, τοῦ λέει:
-Βαρύς, δυστυχισμένε εἶν' ὁ σταυρός μου,
βαρύς! Ξέρεις μὲ τί εῑναι φορτωμένα
τὰ ξύλα του ποὺ θὰ δεχτοὺν ἐμένα;
Μ' αἰώνων ἁμαρτίες ὅλου τοῦ κόσμου.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΟΛΕΜΗΣ (1862-1924)
Φέρτε γυναίκες το πικρό νερό
Να πιούμε για τον ήλιο
Να πιούμε για τον Κύρη μας που πάει να Σταυρωθεί.
Φέρτε γυναίκες μαύρα ρούχα
Και τη φωνή σας τη σπαραχτική
Ομάδι να θρηνήσουμε πριν κατεβεί στον Άδη.
Φέρτε γυναίκες τη βαθειά σιωπή
Να σκεπαστούμε, να πενθήσουμε
τον πόνο του Θεού που απλώθηκε
απ΄ τ΄ανοιγμένα του τα χέρια
Φέρτε γυναίκες το βαρύ καημό
μέσα στις μέρες τις εφτά
στην Εκκλησιά γονατιστοί
για να τον αναστήσουμε.
Τάκης Σωτήρχος
Να πιούμε για τον ήλιο
Να πιούμε για τον Κύρη μας που πάει να Σταυρωθεί.
Φέρτε γυναίκες μαύρα ρούχα
Και τη φωνή σας τη σπαραχτική
Ομάδι να θρηνήσουμε πριν κατεβεί στον Άδη.
Φέρτε γυναίκες τη βαθειά σιωπή
Να σκεπαστούμε, να πενθήσουμε
τον πόνο του Θεού που απλώθηκε
απ΄ τ΄ανοιγμένα του τα χέρια
Φέρτε γυναίκες το βαρύ καημό
μέσα στις μέρες τις εφτά
στην Εκκλησιά γονατιστοί
για να τον αναστήσουμε.
Τάκης Σωτήρχος
Τετάρτη 4 Απριλίου 2012
ΣΥΝΔΕΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΟΡΤΗΣ
Τώρα είν΄Άγια Σαρακοστή ψαλτοτράγουδο
Έφτασαν οι Άγιες ημέρες της περισυλλογής και της χαρμολύπης.
Μέρες Μεγάλες, που συγκροτούν τη Μεγάλη Εβδομάδα του χρόνου και δεν αφήνουν περιθώρια για πανηγυρικούς και τυμπανοκρουσίες.
Η Εκκλησία και ο λαός μας βιώνει το Μεγαλοβδόμαδο και το Πάσχα πολύ έντονα.
Όλοι οι τομείς της ζωής του Έλληνα -Χριστιανού θυμίζουν Σταύρωση και Ανάσταση. Θυμίζουν πόσο πολύ έχει μπολιαστεί με αξίες της Χριστιανικής πίστης που τον κράτησαν ζωντανό στις μεγάλες ιστορικές περιπέτειες του λαού μας και του δίνουν τη δύναμη να παλεύει με αισιοδοξία και πίστη στις προσωπικές του περιπέτειες
«Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος να΄ναι ήρεμος να΄ναι άκακος. Λίγο ψωμί, λίγο κρασί Χριστούγεννα και Ανάσταση» που λέει και ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης
Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος να΄ναι ήρεμος να΄ναι άκακος τραγούδι
Θα προσπαθήσουμε όσο είναι δυνατόν να δώσουμε το περίγραμμα αυτών των ημερών μέσα από την παράδοση μας, εκκλησιαστική, λαϊκή και λογοτεχνική
Αύριο θα προσεγγίσουμε την Ανάσταση του Λαζάρου που αποτελεί το προανάκρουσμα της Ανάστασης και συμπυκνώνει όλη την αλήθεια της πίστης μας για το ζήτημα του θανάτου.
Η Θριαμβευτική Είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και η εκδίωξη των εμπόρων – τοκογλύφων από το Ναό κατά την Κυριακή των Βαΐων, μας εισάγει στη Μεγάλη Εβδομάδα
Βράδια Μεγαλοβδομαδιάτικα περίλυπα
μες στις πενθοφορούσες εκκλησίες,
με τις μελωδικές και τις αργόσυρτες
και τις λυπητερές ακολουθίες….
Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυχτός….
Φέρτε γυναίκες το πικρό νερό Ποίημα του Τάκη Σωτήρχου
Φέρτε γυναίκες το πικρό νερό
Να πιούμε για τον ήλιο
Να πιούμε για τον Κύρη μας που πάει να Σταυρωθεί.
Φέρτε γυναίκες μαύρα ρούχα
Και τη φωνή σας τη σπαραχτική
Ομάδι να θρηνήσουμε πριν κατεβεί στον Άδη.
Φέρτε γυναίκες τη βαθειά σιωπή
Να σκεπαστούμε, να πενθήσουμε
τον πόνο του Θεού που απλώθηκε
απ΄ τ΄ανοιγμένα χέρια
Φέρτε γυναίκες το βαρύ καημό
μέσα στις μέρες τις εφτά
στην Εκκλησιά γονατιστοί
για να τον αναστήσουμε.
Την Κυριακή το βράδυ πρώτο σήμαντρο
για την ακολουθία του Νυμφίου.
« Την Απαρχή παθών» διάβασε ο Γέροντας
μες στις σελίδες του ιερού βιβλίου.
Η Είσοδος του Χριστού στη μοναξιά.
Κείμενο του Antony Bloom
Βράδυ Δευτέρας. Για τις πέντε φρόνιμες
και για τις πέντε ανόητες παρθένες.
Κι έγειραν ως και οι εικόνες οι αμίλητες
και άκουγαν σκεφτικές και λυπημένες.
Τον νυμφώνα σου βλέπω Ύμνος της Εκκλησίας μας
Κείμενο και ελεύθερη απόδοση
Τρίτη το βράδυ. Ως πέρα μοσχοβόλησε
« της αλειψάσης γυναικός» το μύρο.
Της Κασσιανής γλυκόφωνο τροπάριο
και «μετανοίας στεναγμοί» τριγύρω.
Τροπάριο της Κασσιανής
ΚΑΤΕΡΙΝΑ
Τετάρτη βράδυ. Δείπνος Μυστικός
και η Θεϊκή ταπεινοσύνη στο Νιπτήρα.
Κι έχουμε συνηθίσει απλά να ψάλλουμε
και εμείς τα Πάθη στη φτωχή μας λύρα.
Του Δείπνου Σου του Μυστικού
Άχραντα Μυστήρια Ποίημα της Κατίνας Παπά
ΑΧΡΑΝΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ (Κατίνα Παπά)
Άχραντα Μυστήρια
Σώμα του Κυρίου, που ζυμώνεσαι με τη σάρκα μου
Αίμα του Κυρίου που κυλάς μέσα στις φλέβες μου.
Άχραντα Μυστήρια
Που πεθαίνετε μαζί μου.
Άχραντα Μυστήρια
Σώμα και Αίμα του Κυρίου Μου θα αναστηθώ μαζί σας …
Ο Χριστός ανατρέποντας τη λογική της κοινωνίας των δυνατών αυτού του κόσμου παραδίδει το Σώμα Του και το Αίμα Του ώστε να μένουμε για πάντα ενωμένοι μαζί Του και μεταξύ μας. Ενωμένοι με το δεσμό της αγάπης και της ειρήνης του Χριστού.
Αν δεν ήξερες πως Εκείνος σε βλέπει Ποίημα του Γιάννη Ρίτσου
Από τη Δοκιμασία
Αν δεν ήξερες πως Εκείνος σε βλέπει
Αν δεν ήσουνα σίγουρος για τις ανάσες των άστρων
Πίσω απ΄τα μεγάλα σύννεφα
Αν δεν άκουγες τα μακρόθυμο χαμόγελό Του
Πίσω απ΄τα σύρματα της βροχής
Πώς θα ζέσταινες τις νύχτες σου
Πώς θα περπάταγες τόσον καιρό
Έξω απ΄τα τείχη όπου φυτρώνουν αγκάθια και τσουκνίδες
Γύρω από τον τετράψηλο πύργο
Που δεν έχει παράθυρα
Που δεν έχει ούτε πόρτα ούτε σκάλα
Άλλοτε διαβάζαμε τα μαθήματά μας, κάναμε την προσευχή μας και λέγαμε πως δύο και δύο κάνουν τέσσερα
Τώρα δυο λουλούδια και δυο αχτίνες δεν κάνουν τέσσερα,
κάνουν την ψυχή μας
Κι ένα τριαντάφυλλο και μια πεταλούδα δεν κάνουν δυο – κάνουν ένα Θεό.
Κι ένας Θεός κάνει όλα.
Λοιπόν η ψυχή μας μαζί με την ψυχή του Θεού πόσο κάνει;
Ο δάσκαλος δεν ξέρει
Εμείς το ξέρουμε πως κάνει ένα
Το διαβάσαμε σήμερα στο ανοιχτό βιβλίο του ήλιου ,
σήμερα που ξεχάσαμε όλα τα βιβλία.
Την πόρτα ανοίγω το βράδυ τραγούδι
Μεγάλη Πέμπτη. Δώδεκα Ευαγγέλια.
Η προδοσία του μαθητή και φίλου,
ο Πέτρος, ο Πιλάτος, το Πραιτώριο,
και « Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…»
Σήμερον κρεμάται επί ξύλου
Κείμενο και ελεύθερη απόδοση από τον
Παρασκευή πρωί η Αποκαθήλωση. Άκρα ταπείνωση. Η σωτηρία μας τελείται εν σιωπή.
Δος μου τούτον τον ξένον Ύμνος της Εκκλησίας
Σε τον αναβαλλόμενον το φως
Παρασκευή το βράδυ ο Επιτάφιος.
Πλήθος κεριά μες στη γλυκιά εσπέρα,
κι όλος ο κόσμος, ψάλτες και εξαπτέρυγα,
να σιγολέν το « ω γλυκύ μου ΄Εαρ…»
-----------------------------------------------------------------------
Επιτάφιος θρήνος
Ο Λαός μας θρήνησε με τον τρόπο που ήξερε να μοιρολογεί τον μονογενή γιο της Παναγιάς
Σήμερα μαύρος ουρανός. Μοιρολόι
Οι ποιητές μας, ακόμα και αυτοί που δήλωναν ότι δεν συμμερίζονται τη Χριστιανική πίστη ασχολήθηκαν ιδιαίτερα έντονα με τα βασανισμένα πρόσωπα του Χριστού και της Παναγίας και ταύτισαν την κάθε πονεμένη μάνα μαζί της. Η επιρροή από την Εκκλησιαστική παράδοση είναι πάρα πολύ έντονη
Η μάνα του Χριστού Κώστα Βάρναλη.
Οι πόνοι της Παναγιάς τραγούδι
Βράδια Μεγαλοβδομαδιάτικα περίλυπα…
Κι όπως θλιμμένα ανιστορούν τα Πάθη,
με ελπίδες χρυσοφόρες ετοιμάζουνε
το βράδυ της Ανάστασης που θα΄ρθει.
Γιατί η Ανάσταση προετοιμάζεται ήδη. Από το βράδυ της Μ. Παρασκευής οι Εκκλησιές λαμπροφορούν και η κάθοδος του Χριστού στον Άδη σημαίνει την έναρξη της πορείας του προς τη νίκη του θανάτου.
Ο Άδης θα πικρανθεί και πάλι και ο θάνατος δεν θα έχει οριστική ισχύ. Ο Κύριος θα απλώσει τα χέρια και θα σηκώσει τους πεσμένους ανθρώπους . Άλλωστε είναι Κύριος της Αγάπης, Κύριος Ισχυρός, Κύριος Κραταιός, Κύριος των Δυνάμεων, Βασιλεύς της Δόξης που βγαίνει μέσα από το μαρτύριο της αγάπης Του που μας καταδιώκει στους αιώνες. Είναι Θεός ζώντων γιατί και οι νεκροί μας ακόμα προσμένουν την ώρα που θα σημάνει και τη δική τους Ανάσταση. Το προανάκρουσμα είναι η Ανάσταση του Χριστού, του πρωτότοκου των νεκρών που θα φέρει με όλη του τη δύναμη και τη δική μας αν το θέλουμε, περνώντας μας μέσα από το πέλαγος της αγάπης Του, χαρίζοντας μας ζωή με νόημα και ελπίδα κοντά Του για πάντα.
Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί… Πάσχα Κυρίου Πάσχα
Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα τραγούδι
Έφτασαν οι Άγιες ημέρες της περισυλλογής και της χαρμολύπης.
Μέρες Μεγάλες, που συγκροτούν τη Μεγάλη Εβδομάδα του χρόνου και δεν αφήνουν περιθώρια για πανηγυρικούς και τυμπανοκρουσίες.
Η Εκκλησία και ο λαός μας βιώνει το Μεγαλοβδόμαδο και το Πάσχα πολύ έντονα.
Όλοι οι τομείς της ζωής του Έλληνα -Χριστιανού θυμίζουν Σταύρωση και Ανάσταση. Θυμίζουν πόσο πολύ έχει μπολιαστεί με αξίες της Χριστιανικής πίστης που τον κράτησαν ζωντανό στις μεγάλες ιστορικές περιπέτειες του λαού μας και του δίνουν τη δύναμη να παλεύει με αισιοδοξία και πίστη στις προσωπικές του περιπέτειες
«Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος να΄ναι ήρεμος να΄ναι άκακος. Λίγο ψωμί, λίγο κρασί Χριστούγεννα και Ανάσταση» που λέει και ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης
Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος να΄ναι ήρεμος να΄ναι άκακος τραγούδι
Θα προσπαθήσουμε όσο είναι δυνατόν να δώσουμε το περίγραμμα αυτών των ημερών μέσα από την παράδοση μας, εκκλησιαστική, λαϊκή και λογοτεχνική
Αύριο θα προσεγγίσουμε την Ανάσταση του Λαζάρου που αποτελεί το προανάκρουσμα της Ανάστασης και συμπυκνώνει όλη την αλήθεια της πίστης μας για το ζήτημα του θανάτου.
Η Θριαμβευτική Είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και η εκδίωξη των εμπόρων – τοκογλύφων από το Ναό κατά την Κυριακή των Βαΐων, μας εισάγει στη Μεγάλη Εβδομάδα
Βράδια Μεγαλοβδομαδιάτικα περίλυπα
μες στις πενθοφορούσες εκκλησίες,
με τις μελωδικές και τις αργόσυρτες
και τις λυπητερές ακολουθίες….
Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυχτός….
Φέρτε γυναίκες το πικρό νερό Ποίημα του Τάκη Σωτήρχου
Φέρτε γυναίκες το πικρό νερό
Να πιούμε για τον ήλιο
Να πιούμε για τον Κύρη μας που πάει να Σταυρωθεί.
Φέρτε γυναίκες μαύρα ρούχα
Και τη φωνή σας τη σπαραχτική
Ομάδι να θρηνήσουμε πριν κατεβεί στον Άδη.
Φέρτε γυναίκες τη βαθειά σιωπή
Να σκεπαστούμε, να πενθήσουμε
τον πόνο του Θεού που απλώθηκε
απ΄ τ΄ανοιγμένα χέρια
Φέρτε γυναίκες το βαρύ καημό
μέσα στις μέρες τις εφτά
στην Εκκλησιά γονατιστοί
για να τον αναστήσουμε.
Την Κυριακή το βράδυ πρώτο σήμαντρο
για την ακολουθία του Νυμφίου.
« Την Απαρχή παθών» διάβασε ο Γέροντας
μες στις σελίδες του ιερού βιβλίου.
Η Είσοδος του Χριστού στη μοναξιά.
Κείμενο του Antony Bloom
Βράδυ Δευτέρας. Για τις πέντε φρόνιμες
και για τις πέντε ανόητες παρθένες.
Κι έγειραν ως και οι εικόνες οι αμίλητες
και άκουγαν σκεφτικές και λυπημένες.
Τον νυμφώνα σου βλέπω Ύμνος της Εκκλησίας μας
Κείμενο και ελεύθερη απόδοση
Τρίτη το βράδυ. Ως πέρα μοσχοβόλησε
« της αλειψάσης γυναικός» το μύρο.
Της Κασσιανής γλυκόφωνο τροπάριο
και «μετανοίας στεναγμοί» τριγύρω.
Τροπάριο της Κασσιανής
ΚΑΤΕΡΙΝΑ
Τετάρτη βράδυ. Δείπνος Μυστικός
και η Θεϊκή ταπεινοσύνη στο Νιπτήρα.
Κι έχουμε συνηθίσει απλά να ψάλλουμε
και εμείς τα Πάθη στη φτωχή μας λύρα.
Του Δείπνου Σου του Μυστικού
Άχραντα Μυστήρια Ποίημα της Κατίνας Παπά
ΑΧΡΑΝΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ (Κατίνα Παπά)
Άχραντα Μυστήρια
Σώμα του Κυρίου, που ζυμώνεσαι με τη σάρκα μου
Αίμα του Κυρίου που κυλάς μέσα στις φλέβες μου.
Άχραντα Μυστήρια
Που πεθαίνετε μαζί μου.
Άχραντα Μυστήρια
Σώμα και Αίμα του Κυρίου Μου θα αναστηθώ μαζί σας …
Ο Χριστός ανατρέποντας τη λογική της κοινωνίας των δυνατών αυτού του κόσμου παραδίδει το Σώμα Του και το Αίμα Του ώστε να μένουμε για πάντα ενωμένοι μαζί Του και μεταξύ μας. Ενωμένοι με το δεσμό της αγάπης και της ειρήνης του Χριστού.
Αν δεν ήξερες πως Εκείνος σε βλέπει Ποίημα του Γιάννη Ρίτσου
Από τη Δοκιμασία
Αν δεν ήξερες πως Εκείνος σε βλέπει
Αν δεν ήσουνα σίγουρος για τις ανάσες των άστρων
Πίσω απ΄τα μεγάλα σύννεφα
Αν δεν άκουγες τα μακρόθυμο χαμόγελό Του
Πίσω απ΄τα σύρματα της βροχής
Πώς θα ζέσταινες τις νύχτες σου
Πώς θα περπάταγες τόσον καιρό
Έξω απ΄τα τείχη όπου φυτρώνουν αγκάθια και τσουκνίδες
Γύρω από τον τετράψηλο πύργο
Που δεν έχει παράθυρα
Που δεν έχει ούτε πόρτα ούτε σκάλα
Άλλοτε διαβάζαμε τα μαθήματά μας, κάναμε την προσευχή μας και λέγαμε πως δύο και δύο κάνουν τέσσερα
Τώρα δυο λουλούδια και δυο αχτίνες δεν κάνουν τέσσερα,
κάνουν την ψυχή μας
Κι ένα τριαντάφυλλο και μια πεταλούδα δεν κάνουν δυο – κάνουν ένα Θεό.
Κι ένας Θεός κάνει όλα.
Λοιπόν η ψυχή μας μαζί με την ψυχή του Θεού πόσο κάνει;
Ο δάσκαλος δεν ξέρει
Εμείς το ξέρουμε πως κάνει ένα
Το διαβάσαμε σήμερα στο ανοιχτό βιβλίο του ήλιου ,
σήμερα που ξεχάσαμε όλα τα βιβλία.
Την πόρτα ανοίγω το βράδυ τραγούδι
Μεγάλη Πέμπτη. Δώδεκα Ευαγγέλια.
Η προδοσία του μαθητή και φίλου,
ο Πέτρος, ο Πιλάτος, το Πραιτώριο,
και « Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…»
Σήμερον κρεμάται επί ξύλου
Κείμενο και ελεύθερη απόδοση από τον
Παρασκευή πρωί η Αποκαθήλωση. Άκρα ταπείνωση. Η σωτηρία μας τελείται εν σιωπή.
Δος μου τούτον τον ξένον Ύμνος της Εκκλησίας
Σε τον αναβαλλόμενον το φως
Παρασκευή το βράδυ ο Επιτάφιος.
Πλήθος κεριά μες στη γλυκιά εσπέρα,
κι όλος ο κόσμος, ψάλτες και εξαπτέρυγα,
να σιγολέν το « ω γλυκύ μου ΄Εαρ…»
-----------------------------------------------------------------------
Επιτάφιος θρήνος
Ο Λαός μας θρήνησε με τον τρόπο που ήξερε να μοιρολογεί τον μονογενή γιο της Παναγιάς
Σήμερα μαύρος ουρανός. Μοιρολόι
Οι ποιητές μας, ακόμα και αυτοί που δήλωναν ότι δεν συμμερίζονται τη Χριστιανική πίστη ασχολήθηκαν ιδιαίτερα έντονα με τα βασανισμένα πρόσωπα του Χριστού και της Παναγίας και ταύτισαν την κάθε πονεμένη μάνα μαζί της. Η επιρροή από την Εκκλησιαστική παράδοση είναι πάρα πολύ έντονη
Η μάνα του Χριστού Κώστα Βάρναλη.
Οι πόνοι της Παναγιάς τραγούδι
Βράδια Μεγαλοβδομαδιάτικα περίλυπα…
Κι όπως θλιμμένα ανιστορούν τα Πάθη,
με ελπίδες χρυσοφόρες ετοιμάζουνε
το βράδυ της Ανάστασης που θα΄ρθει.
Γιατί η Ανάσταση προετοιμάζεται ήδη. Από το βράδυ της Μ. Παρασκευής οι Εκκλησιές λαμπροφορούν και η κάθοδος του Χριστού στον Άδη σημαίνει την έναρξη της πορείας του προς τη νίκη του θανάτου.
Ο Άδης θα πικρανθεί και πάλι και ο θάνατος δεν θα έχει οριστική ισχύ. Ο Κύριος θα απλώσει τα χέρια και θα σηκώσει τους πεσμένους ανθρώπους . Άλλωστε είναι Κύριος της Αγάπης, Κύριος Ισχυρός, Κύριος Κραταιός, Κύριος των Δυνάμεων, Βασιλεύς της Δόξης που βγαίνει μέσα από το μαρτύριο της αγάπης Του που μας καταδιώκει στους αιώνες. Είναι Θεός ζώντων γιατί και οι νεκροί μας ακόμα προσμένουν την ώρα που θα σημάνει και τη δική τους Ανάσταση. Το προανάκρουσμα είναι η Ανάσταση του Χριστού, του πρωτότοκου των νεκρών που θα φέρει με όλη του τη δύναμη και τη δική μας αν το θέλουμε, περνώντας μας μέσα από το πέλαγος της αγάπης Του, χαρίζοντας μας ζωή με νόημα και ελπίδα κοντά Του για πάντα.
Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί… Πάσχα Κυρίου Πάσχα
Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα τραγούδι
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)