Η 28η Οκτωβρίου με το δικό μου ήρωα!

 Πατέρα μου αγαπημένε!
Αν ήξερες πώς μου λείπεις τέτοια μέρα!
 Πώς μου λείπει η ματιά σου όταν, παρά τις χαρακιές του χρόνου στο πρόσωπό σου, έβγαζε εκείνη τη λάμψη της νιότης κάθε φορά που  μιλούσες για τα γεγονότα του 1940. Λίγο πριν φύγεις από τη ζωή, μου χάρισες μια σέλα ή καλύτερα το σκελετό μιας σέλας, που για χρόνια είχες καλά κρυμμένη. Ήταν αυτή που σε συντρόφευσε σε όλο το διάβα σου στα βουνά της Αλβανίας, όταν καβάλα στο άλογο πολεμούσες στην πρώτη γραμμή. Αυτή που αργότερα απογυμνώθηκε για να σου χαρίσει το δέρμα της,  που έγινε παπούτσια στα μαύρα χρόνια που ακολούθησαν. Η χλαίνη σου με τα εννιά τρυπήματα από σφαίρες  είχε χαθεί, επομένως δεν μπορούσες να μου την κληροδοτήσεις. Μου χάρισες όμως το συμπέρασμά σου για τη ζωή. "Η σφαίρα παιδί μου έχει όνομα" έλεγες. Έτσι φαίνεται πατέρα. Γύρισες πίσω σώος και περιέγραφες για χρόνια πολλά το πώς ο πόλεμος ξεπερνάει τα ανθρώπινα σε φρίκη αλλά και σε μεγαλείο.
Φρίκη να βλέπεις στο χιόνι τα τυμπανισμένα πτώματα Ιταλών και Ελλήνων δίπλα-δίπλα, ανθρώπων φιλήσυχων που άφησαν πίσω τους αγαπημένους, όνειρα, ελπίδες και σφαγιάστηκαν ως θυσία στον ανθρώπινο παραλογισμό.  Φρίκη να βγαίνει  η κάλτσα μαζί με το δέρμα όταν μετά από μέρες έβγαζες την αρβύλα, φρίκη να βρέχεσαι, να κρυώνεις και να πολεμάς νηστικός,  μέρες και νύχτες.
Φρίκη να ακούς τα ουρλιαχτά του πόνου και το κροτάλισμα των μηχανών της κόλασης.
Αλλά και μεγαλείο να μοιράζεσαι τη  μια βρεγμένη κουβέρτα με τον συμπολεμιστή σου, να μετράς τις σταφίδες και να χαρίζεις την παραπανίσια στο φίλο σου, να κουβαλάς με κίνδυνο της ζωής σου στην πλάτη τον τραυματισμένο συνάδελφο. 

Μεγαλείο να ξεπερνάς τα όσα έζησες στα αφιλόξενα βουνά της Αλβανίας εξ αιτίας των Ιταλών και  να κρύβεις Ιταλό πολεμιστή - αντίπαλο για έξη μήνες,όταν μετά μέσα στην κατοχή οι Ιταλοί βρέθηκαν κυνηγημένοι από τους συμμάχους τους τους Γερμανούς. Το Τζιοβάνι που έφυγε για τη Νεράιδα της Καρδίτσας με σκοπό να σμίξει με συμπατριώτες του και να γυρίσει  από εκεί στην πατρίδα του. Μέχρι το τέλος της ζωής σου αναρωτιόσουν τι απέγινε τελικά και αν έφτασε ποτέ στο σπίτι του.

 Δεν το χωράει ανθρώπου νους έλεγες!

 Πώς να χωρέσει τέτοια βαρβαρότητα, πώς να χωρέσει τα όσα ακολούθησαν! Πώς να χωρέσει τις ώρες που ο αδερφός σκότωνε τον αδερφό! Αλλά και πώς να χωρέσει το σήμερα της πατρίδας μας! Πώς να χωρέσει  ότι η θυσία αυτής της γενιάς, όχι μόνο στον πόλεμο αλλά και στην ειρήνη για την ανοικοδόμηση μιας πατρίδας που έβγαινε μέσα από τις στάχτες και τα ερείπια, εξανεμίστηκε στο βωμό της λαμογιάς. Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου λέει η Γραφή για να είσαι μακροχρόνιος επί της γης. Τίμα δηλαδή τους προγόνους σου και την ιστορία σου αν θέλεις να έχεις μέλλον! 

Αναπαύσου πατέρα μου! Σ΄ευχαριστώ για τον αγώνα σου και την προσφορά σου.

Να ήξερες πώς μου λείπεις!

Πατέρας και κόρη: Μια ταινία μικρού μήκους βραβευμένη με Όσκαρ

Αυτή η μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων ήταν η νικήτρια των Όσκαρ του 2000 . Κέρδισε επίσης πάνω από 20 βραβεία και θεωρείται η πιο επιτυχημένη από την σειρά των έργων του σκηνοθέτη Michael Dudok De Wit.

Ένας πατέρας αποχαιρετά τη μικρή του κόρη και φεύγει. Καθώς τα ολλανδικά τοπία ζουν μέσα στις εποχές τους , παρατηρούμε το κορίτσι να ζει μέσα σ αυτά . Μεγαλώνει, γίνεται μια νεαρή γυναίκα , αποκτά μια οικογένεια και τα χρόνια περνούν , αλλά πάντα μέσα της υπάρχει μια βαθιά λαχτάρα για τον πατέρα της .

Η ιστορία μπορεί να θεωρηθεί σαν μια μεταφορά . Ο πατέρας που φεύγει σε μια βάρκα σημαίνει ότι πεθαίνει και οι εικόνες της κόρης που προσμένει να ρθει πίσω σημαίνουν ότι πάντα τον σκεφτόταν για όλη τη ζωή της . Προς το τέλος , όταν η πλέον ηλικιωμένη κόρη αρχίζει να περπατά μέσα από την κατάφυτη , στερεμένη πια κοίτη, υπονοεί ότι πέθανε και ταξιδεύει στη μετά θάνατον ζωή για να δει τον πατέρα της για μια ακόμη φορά ….

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/01/pateras-kai-kori-mia-tainia-mikroy-mikous-vraveymeni-me-oskar/#ixzz2rLD9mm2j

Για τη Μελίτα!!

Μελίτα μου,σε συντροφεύει και η δική μου ανάξια προσευχή στο δρόμο που ξεκίνησες για την αιωνιότητα απόψε.Ανάβω ένα κερί για σένα και σου στέλνω ένα απλό λουλουδάκι μέσα από το video που ακολουθεί.Ήσουν πάντα μια δυνατή γυναίκα αλλά ταυτόχρονα "μια βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ' αποδαρμένη μέσα σε πέλαγο ανοιχτό",όπως λέει, ένα άλλο σκοτεινό τρυγόνι, ο Παπαδιαμάντης. Μακάρι να βρήκες το φως, που με αγωνία αλλά και τόσες δυσκολίες έψαχνες.Θα σε θυμάμαι με πολύ αγάπη. Καλό σου ταξίδι!!

Μια προσευχή για τα παιδιά που διαγωνίζονται αυτές τις μέρες.!

Σε όποιον φοβάται Θεέ μου δώσε Ελπίδα
Σε όποιον λυγάει δώσε Δύναμη.
Σε όποιον πονάει δώσε Ειρήνη .
Σε όποιον απογοητεύεται άνοιξέ του  δρόμο να βαδίσει.
Σε όποιον κατακτά την επιτυχία χάρισέ του Σύνεση.


Παιδιά!  Καλό ταξίδι στα όνειρά σας! Πολλές ευχές για Καλή Επιτυχία!

Άγιος Θωμάς! Ο κοκκινοκάπης του χωριού μου.

Είναι μοναστήρι του 1700, κτισμένο από τον αρματωλό του Βάλτου, Καπετάν Σταθά, από το γειτονικό ιστορικό χωριό, το Σταθά.Είναι αφιερωμένο στην Ψηλάφιση του Κυρίου από τον Άγιο Θωμά. Υπέρθυρη επιγραφή, την οποία διάβασε ο Παπακυριακού γράφει: «Κτίτωρ Καπετάν Σταθάς 1700 Απριλίου 8 ». Είναι τρίκλιτη βασιλική με οκταγωνικό τρούλο.

 

Στην είσοδο του λιθόκτιστου προαυλίου υψώνεται λιθόκτιστο καμπαναριό του 1800.

Στο προαύλιο, δεξιά και αριστερά από την είσοδο υπάρχουν δύο υπόστεγα για τις κοινωνικές εκδηλώσεις που γίνονται στο μοναστήρι και για το πανηγύρι που γίνεται στη γιορτή του Αγίου Θωμά. Υπάρχουν ακόμη και κτίρια που χρησιμοποιήθηκαν ως κελιά σε εποχές δόξας του Μοναστηριού.  

Στο ανατολικό μέρος του μοναστηριού βρίσκεται η Σπηλιά του Αγίου Θωμά, στο οποίο, λέγεται, βρέθηκε η εικόνα του Αγίου Θωμά, για την οποία υπάρχουν και διάφορες παραδόσεις σχετικά με το κτίσιμο του μοναστηριού.

 


Επάνω ακριβώς από τη Σπηλιά έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια ειδικός χώρος «ΤΟ ΑΓΝΑΝΤΕΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΣΤΑΘΑ» πανοραμική θέση για όλη τη γύρω περιοχή.

Το μοναστήρι ήταν και η κύρια εκκλησία του Εμπεσού από το κτίσιμό του ως τη 10/ετία του 1980, οπότε κτίστηκε στο νέο χωριό ο Ιερός Ναός του Σωτήρος, ως κύρια εκκλησία του Εμπεσού. Στον Άγιο Θωμά είναι και το κοιμητήριο του Εμπεσού από το κτίσιμο του Μοναστηριού.
Τα τελευταία χρόνια η Νομαρχία Αιτ/νίας, ασφαλτόστρωσε το δρόμο ως το Μοναστήρι και η πρόσβαση έγινε άνετη και ευχάριστη, αφού είναι κτισμένο έξω από το χωριό, σε θέση που, κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, ήταν φαίνεται η πιο κατάλληλη.
Πολλοί προσκηνυτές συγκεντρώνονται στον Άγιο Θωμά στη Γιορτή Του (Κυριακή του Θωμά μετά το Πάσχα), οπότε γίνεται πανηγύρι με πολλή μεγαλοπρέπεια, με γλέντι και χορούς στο προαύλιο ολοήμερο, από πολύ παλιά.
Ο Άγιος Θωμάς είναι μια ολοζώντανη παρουσία στη συνείδηση όλων όσων κατάγονται από το χωριό αυτό. Οι παλιότεροι κάτοικοι με την άδολη πίστη τους πολλές φορές μιλούσαν για την παρουσία του. Όλοι τον έβλεπαν με μια κόκκινη κάπα, ζόρικο, να διεκδικεί το δίκιο και να προστατεύει ανθρώπους, ζωντανά αλλά και τον τόπο ολόκληρο. Στο μοναστήρι φυλάσσονται άγια λείψανα αγίων, κειμήλιο που λέγεται ότι τα έφερε στην περιοχή για να τα προστατέψει ο καπετάν Σταθάς. Εκεί μεγαλώσαμε, βαπτιστήκαμε, ξαγρυπνήσαμε πολλές Μ. Εβδομάδες,γιορτάσαμε Ανάσταση, γλεντήσαμε στο πανηγύρι του,  παντρευτήκαμε, γονατίσαμε, κλάψαμε, αποχαιρετήσαμε αγαπημένους, που τους φυλάει για πάντα κάτω από τον ίσκιο του και θα είναι τυχεροί αυτοί που κάποτε θα έρθουν να αναπαυτούν για πάντα κοντά του. Μεγάλη η χάρη Του. Μακάρι να πρεσβεύει για όλους εμάς τους ανάξιους.
 

Ένας όμορφος Επιτάφιος!

            
             Ο Επιτάφιος της Παναγίας της Κιλκισιώτισσας.
                           Πηγή. www.zougla.gr

Έλειπες όλη τη μέρα σχεδόν. Έφτασες στο σπίτι κατάκοπη λίγο πριν χτυπήσει η καμπάνα του Επιταφίου. Κουρασμένη, αγχωμένη και στενοχωρημένη.
- Γιατί αργήσατε τόσο. Τι κάνατε τόσες ώρες;
- Περιμέναμε μήπως μας φέρουν λίγα λουλούδια ακόμα. Με τι θα στολίζαμε. Δεν ξέρω αν βγήκε όμορφος ο φετινός Επιτάφιος.Είχαμε τα λιγότερα λουλούδια  από κάθε άλλη χρονιά Ο κόσμος έφερε μόνο λίγα στεφάνια, βλέπεις όλοι δυσκολεύονται.
-Λουλούδι μου! Φέτος θα είναι ο πιο όμορφος Επιτάφιος. Και ας είναι λίγα τα λουλούδια σας και ας φτώχηνε ο κόσμος! Η ψυχή σας περιμένει Ανάσταση και αυτό θέλει ως λουλούδι ο Νεκρωθείς Χριστός.
     Καλή Ανάσταση κοριτσάκι μου!

Σάββατο των ψυχών!

Σάββατο των ψυχών σήμερα!
Και εγώ σου στέλνω χαιρετίσματα!
Άκουσες άραγε το όνομά σου;
Σου είπαν άραγε πως έχεις  δέμα
μαζί με άλλους πολλούς.
Δε σε ξέχασα, πώς θα μπορούσα!
Δε σε βρήκα παρά μόνο στην ψυχή μου!
Και ήσουν ίδιος σαν τότε,
που μου κρατούσες το μικρό μου χεράκι
και μου μιλούσες για τον κόσμο.
Σαν τότε,  που έφτανε ο ίσκιος σου
για να νιώθω σπουδαία,
σαν τότε,
που .....μακάρι να είχε σταματήσει ο χρόνος!
"Πήγαινε για ύπνο και μην κουράζεσαι.
Μη χαλάσεις την ομορφιά σου κούκλα μου!"
Για ποια ομορφιά μιλάς πατέρα;
Και για ποια ξεκούραση,                                    
 δίχως το δικό σου χέρι δίπλα μου;
Άραγε να με  κατάλαβες σήμερα;
 Άκουσες άραγε το όνομά σου;
Κι αν άκουσες γιατί δεν έρχεσαι;
 Ή μήπως έρχεσαι και εγώ δεν καταλαβαίνω;
Νάναι άραγε γι΄αυτό που νιώθω πως θα σε βρω
 να κάθεσαι πάντα στην ίδια καρέκλα,
να με κοιτάς να φεύγω με παράπονο,
να μου γελάς περήφανα και να φωτίζεται ο κόσμος!
Έλα και απόψε πατέρα μου, και μίλα μου έστω σαν τότε 
που για τελευταία φορά μου είπες "αγαπώ σε".
Και εγώ "αγαπώ σε"  καλέ μου και μου λείπεις τόσο,
που θέλω μόνο να  κοιμάμαι
γιατί νομίζω, ότι είμαι κοντά σου!
Άραγε να άκουσες το όνομά σου σήμερα;

Για σένα μανούλα μου με χιλιάδες ευχαριστώ !!!!

http://www.pantheonflowers.gr/Images/Products/DSC00239_b.JPG

Καλό Παράδεισο πατέρα μου αγαπημένε!